Bak kardeşim… Bu iş artık öyle “ama sizde de var” diye geçiştirilecek bir iş değil.
Çünkü burada mesele sayı değil, mesele tavır meselesi.

İçişleri Bakanlığı verileri ortada.
Rüşvet, irtikap, hırsızlık… Operasyon yapılan belediye sayısı neredeyse 1000.
Bunun yaklaşık 400’ü Adalet ve Kalkınma Partisi, 200 küsuru Cumhuriyet Halk Partisi.

Şimdi soruyorum sana:

Bu tablo karşısında ne yaptın?

Bak, AK Parti’de bir isim hakkında şaibe mi çıktı?
Hiç uzatılmıyor.
Disiplin süreci başlıyor.
Kapının önüne koyuluyor.

Net tavır:
“Git aklan, sonra gel.”

Peki Cumhuriyet Halk Partisi?

Orada işler tersine dönüyor…

Soruşturma başlar başlamaz savunma başlıyor.
Belediye önlerinde nöbet tutuluyor.
Şaibeli isim yalnız bırakılmıyor.

Bu neyin refleksi?

Hukuk mu, sadakat mi?

Gelelim en çarpıcı noktaya…

Uşak’taki belediye başkanı meselesi…
İddialar ortada.
Ama ortada bir gerçek daha dolaşıyor:

“Beni ihraç ederseniz hepinizi yakarım. Elimde görüntüler var!”

Şimdi söyle bana…

Bir siyasetçi partisinin tepesine böyle konuşabiliyorsa…
Ve o partide hâlâ koltuğunda oturabiliyorsa…

Orada ideoloji yok kardeşim…
Orada irade yok, adam kayırma var...

Buradan Özgür Özel’e açık açık soruyorum:

Sen mi yönetiyorsun partiyi,
yoksa tehdit edenler mi?

Sert konuşmak kolay.
Ama kendi içindeki çürüğe “dur” demek zor.

Ve siz o zoru seçmiyorsunuz.

Sonunda ne oluyor?

Hesap soran değil,
sahip çıkan bir görüntü veriyorsunuz.

Bak çok net söylüyorum…

Adalet ve Kalkınma Partisi’nin yaklaşımı belli:
Önce hesap.
Sonra siyaset.

Cumhuriyet Halk Partisi’nin görüntüsü ise şu:
Önce koru.
Sonra inkâr et.

Ve işte bütün fark burada…

Çünkü bu millet artık şuna bakıyor:
Kim konuşuyor değil…
Kim gereğini yapıyor.

Son söz:

Hesap soranlar ayakta kalır.
Himaye edenler altında kalır.