Sahneye çıkıp birkaç şarkı söylemekle “sanatçı” olunmuyor. Hele ki mesele memleketse, alkışın arkasına saklanıp ülkeye ayar vermek hiç olmuyor.

Adı Hadise, kendisi başlı başına bir HADİSE olan kendini sanatçı kisvesi altına saklayan birisi çıkmış UNICEF desteğiyle çekilen Ramazan videosunda Türkiye’yi Filistin ve Sudan ile birlikte “yardıma muhtaç ülkeler” arasında anıyor.

Bu bir sürç-i lisan değil.

Bu bir bilinç kayması.

Bu, küresel dilin yerli tercümanlığıdır.

Adı geçen ülke TÜRKİYE

Türkiye; Gazze’ye hastane kuran, Sudan’da tarım projesi yürüten, Afrika’da su kuyusu açan, Balkanlar’da ecdat mirasını ayağa kaldıran bir ülkedir. Milli gelirine oranla dünyada en fazla insani yardım yapan ülkeler arasında gösterilen bir devlettir.

Böyle bir ülkeyi savaş ve iç çatışma altındaki ülkelerle aynı “muhtaçlık” torbasına atmak, ya akıl tutulmasıdır ya da bilinçli bir algı üretimidir.

Başka izahı yok.

Son yıllarda kültür-sanat adı altında pompalanan bir anlayış var: Köklerinden kopuk, değerleriyle kavgalı, küresel fonlara yaslanmış bir “yeni profil”. Bu profil; yerli olanı küçümseyen, milli olanı geri bulan, Batı merkezli anlatıyı sorgusuz sualsiz tekrarlayan bir çizgide ilerliyor.

Türkiye güçlendikçe rahatsız olan bir küresel akıl var. Bu akıl artık tankla tüfekle gelmiyor. Algıyla geliyor. Kampanyayla geliyor. “Duyarlılık” ambalajıyla geliyor.

Ve bazı isimler, şöhretlerinin sağladığı görünürlükle bu aklın dili oluyor.

Ramazan ayında mazluma yardım çağrısı yapılır. Buna kimsenin itirazı olmaz. Ama Türkiye’yi yardım bekleyen ülkelerle aynı kefeye koymak; gerçeği çarpıtmaktır. Bu milletin onurunu hafife almaktır.

Bu topraklar, yardım kuyruğunda bekleyen değil; yardım kuyruğu oluşturan bir millettir.

Artık şu hakikat yüksek sesle söylenmeli:

Bu ülkenin itibarını sahne dekoru yapanlara kimse alkış borçlu değil.

Küresel kalıpların gönüllü figüranlığına soyunanlara kimse susmak zorunda değil.

Sanat adı altında ülkesini küçülten, değerlerini aşındıran, özgüvenini törpüleyen her söylem; bu milletin hafızasında not edilir.

Türkiye’yi muhtaç gösteren dil, mazluma yardım eden bu milletin emeğine hakarettir.

Bu hakareti kim yaparsa yapsın, adı ister şarkıcı olsun ister kampanya yüzü, eleştiriyi en sert şekilde duyar.

Çünkü bu ülke yardım edilen değil, yardım edendir.Bu ülke yardım kolisi bekleyen değil yardım TIR'ı sürendir.

BU ÜLKE BEKLEYEN DEĞİL BEKLENENDİR!!!

Ve kimse Türkiye’yi kendi sahnesinde figüran yapamaz.