CHP'nin en istikrarlı geleneği nedir diye sorsanız...

Ne altı okun altısıdır...

Ne "değişim" sloganıdır...

Ne de bitmek bilmeyen kurultay tartışmaları...

CHP'nin en köklü geleneği, genel başkan uğurlarken ağlamak; uğurladıktan sonra da sanki hiç tanımamış gibi davranmaktır.

Adeta partinin yazılı olmayan tüzüğü...

Kemal Kılıçdaroğlu aynı kürsüde, "Bu kürsüden size son kez sesleniyorum." dediğinde salon gözyaşına boğulmuştu.

Özgür Özel'in de duygulandığı, sesinin titrediği, kameraların "tarihi anlar" diye servis yaptığı o görüntüler hâlâ hafızalarda.

O gün Kılıçdaroğlu, neredeyse CHP tarihinin en kıymetli emektarıydı.

Aradan birkaç ay geçti...

Ve sihir gerçekleşti.

Aynı Kılıçdaroğlu bir anda bütün seçimlerin, bütün krizlerin, bütün yanlışların faturası kesilen tek isim oluverdi.

İnsan ister istemez düşünüyor...

Demek ki CHP'de gözyaşları çok hızlı buharlaşıyor.

Şimdi aynı sahnenin başrolünde Özgür Özel var.

Kürsüde konuşuyor...

Salonda duygulananlar var...

Kameralar yine en dramatik yüz ifadelerini yakalıyor.

Sanki senaryo hiç değişmemiş.

Sadece başrol oyuncusu değişmiş.

Bugün "Genel Başkanım" diye alkışlayanların yarın "Artık değişim şart!" pankartı açmayacağını kim iddia edebilir?

Düne kadar Kılıçdaroğlu'nu göklere çıkaranların, ertesi gün "Asıl sorun oydu." demediğini kim söyleyebilir?

CHP'de vefa bazen yoğurt mayası gibidir...

Tutarsa tutar...

Çoğu zaman da tutmaz.

Bu yüzden Özgür Özel'in bugün dökülen gözyaşlarına fazla güvenmemesi gerekir.

Çünkü CHP siyasetinde gözyaşı, çoğu zaman duygunun değil, dönemin ürünüdür.

Dönem değişince duygu da değişir.

Alkışın yönü değişir.

Mikrofonun sesi değişir.

Konuşmalar değişir.

Ama değişmeyen tek şey şudur:

Dünün "tek umut" ilan edilen genel başkanı, yarının bütün hesaplarının muhatabı olur.

İşin ironik tarafı ise şu...

CHP'de herkes değişimden söz ediyor ama değişmeyen tek gelenek, eski genel başkanları siyasi günah keçisine çevirmek.

Galiba partinin gerçek kurumsal hafızası da burada saklı.

O yüzden Özgür Özel bugünkü alkışları dinlerken, bir kulağını da gelecekteki kurultaya vermeli.

Çünkü CHP'de alkış sesi ile hesaplaşma sesi arasındaki mesafe bazen bir kurultay kadar kısa olur.

Ve o gün geldiğinde...

Dün gözyaşı dökenlerin, bugün en sert eleştirileri yapanlara dönüşmesine kimse şaşırmaz.

Çünkü bu film CHP'de ilk kez gösterime girmiyor.

Sadece başrol oyuncuları değişiyor...