Kapısı Açık Evlerin Memleketi

Bazı yerler vardır; haritada küçük görünür ama insanın kalbinde koca bir dünya kaplar…

Kapıların kilitlenmediği, sofraların ortakta olduğu, “haber verseydin hazırlanırdık” denilmeyen; aksine “iyi ki habersiz geldin” diye sevgiyle karşılandığın yerlerdir oralar.

İşte Bartın’ın Ulus ilçesi, böyle bir yerdir.

Gün doğmadan uyanan evler vardır orada; tarlaya gidenlerin ardında kaynayan çaydanlıklar, misafir beklemeden hazırlanan kahvaltılar…

Çünkü orada misafirlik plansız olur, tebessümle kapı açılır.

Köyün çocuğu köyün evladıdır; kimse çocuğunu yalnız bırakmaz çünkü yalnızlık oraya uğramaz.

Yorgunluk, komşunun “gel bir çay iç” demesiyle geçer.

Modern şehirler beton yükseldikçe insanları birbirinden alçaltıyor sanki…

Asansörde selam vermekten çekinen komşular, sokağını tanımayan çocuklar, misafire “önceden haber verseydiniz” diyen ev sahipleri…

Oysa bir zamanlar şehirler de böyle değildi.

Ama zamanla kalın duvarlar evlerimizi değil, gönüllerimizi çevirdi.

Kapılar kapandı, içtenlik azaldı, sofralar küçüldü…

Ama Ulus’ta hâlâ o eski zamanın tadı var.

Bir çocuğun elinde bayram harçlığı, bir annenin ocağında kaynayan tarhana çorbası, bir dedenin bastonuna dayanarak anlattığı hikâyelerde saklı sıcaklık…

Bir köy kahvesinde, bir taburenin üzerinde otururken tanımadığın biri selam verir, sonra çayını seninle paylaşır.

Köy meydanından ezan sesi yükselirken, bir yanda odun kokusu, bir yanda sobanın başında dertleşen insanlar…

İşte orada, o anlarda anlarsın:

Kapılar değil, gönüller açılır bizim memlekette.

Ve bu yüzden özlenir bu memleket…

Çünkü orada hayat yavaş akar, ama samimiyet hızlı ısınır.

Çünkü orada her kapı bir gönle açılır.

Ve her gönülde hâlâ iyilikten, paylaşımdan, merhametten bir iz vardır.

Bu yazıyı okuyan herkesin içinde böyle bir yer vardır aslında.

Bazen çocukluğunun geçtiği bir mahalle, bazen sadece bir bayram sabahı anısı…

Ama en çok da özlediğimiz bir hayatın adıdır bu:

Kapısı açık evlerin memleketi.