Görünmez Eller, Görünür Yürekler

Hayatta bazı dokunuşlar vardır ki, göremezsin ama hissedersin…

Kimisi bir omuz olur yaslanırsın,

kimisi sessizce yanındadır, sadece varlığıyla güç verir.

İşte bu görünmez eller, aslında en görünür yüreklerin uzantısıdır.

Koşuşturmalar arasında unuttuğumuz bir şey var;

Bizi ayakta tutan çoğu zaman büyük başarılar ya da büyük paralar değil,

küçük ama samimi insan dokunuşlarıdır.

Bir “Nasılsın?” sorusu,

bir çay eşliğinde edilen muhabbet,

kalabalıkta sana uzatılan sıcak bir bakış…

Hepimizin görünmeyen yaraları var.

Kimi yalnızlıktan, kimi geçmişinden, kimi de hayal kırıklıklarından…

Ve bazen öyle anlar geliyor ki,

birinin küçük bir iyiliği, doğru zamanda söylenmiş tek bir cümle

ya da içten bir tebessüm,

koca bir günü, hatta koca bir hayatı değiştirebiliyor.

Ne çok insan, kendi yükünü taşırken başkasının yüküne omuz veremeyecek kadar yorgun…

Ne çok kalp, sevgi vermeye hazır ama söylemeye çekiniyor…

Oysa bilsek ki, birbirimize iyi gelmek zor değil.

Bazen susarak, bazen dinleyerek, bazen sadece orada olarak bile iyileştirebiliriz birbirimizi.

Çünkü insan, insanla iyileşir.

Bir dostun sesi, bir annenin duası, bir çocuğun gülüşü…

Hepsi yaralarımıza merhem olur.

Ve biz fark etmesek de, bazen küçücük bir davranış,

karşımızdakinin hayata tutunma sebebi olabilir.

Hayat bize öğretti ki; makamlar, başarılar, paralar gelip geçici.

Geriye dönüp baktığımızda hatırlayacağımız tek şey,

kimlere iyi geldiğimiz ve kimlerin bize iyi geldiğidir.

O yüzden;

Birbirimizi yormayalım.

Birbirimizi eksiltmeyelim.

Bırakalım, yan yana durmak yetebilsin.

Bırakalım, bir selamın sıcaklığı, bir tebessümün ışığı iyileştirsin bizi.

Ve unutmayalım…

Belki senin için sıradan bir davranış,

bir başkasının o gün hayata tutunma sebebi olabilir.

Ve belki de bir gün,

senin tutunma sebebin, bir başkasının kalbinden sana uzanan o görünmez el olur.

“Günün birinde hepimiz anlarız… İnsan, insana en iyi gelen ilaçtır.”

İsmail ACAR

74haber.com