EDEP

İnsan, büyüdükçe güçlenir sanır.

Oysa insan, sınır koyabildikçe büyür.

Hayat, insana birçok şey verir:

Söz verir, imkân verir, makam verir, kalabalık verir…

Fakat hepsini taşıyacak bir ölçü vermez.

O ölçüyü insanın kendisi inşa etmesi gerekir.İşte o ölçünün adı edep’tir.

Edep; dışarıdan öğretilen bir kural değil,içeriden filizlenen bir denge hâlidir.

Bir bakışta, bir duruşta, bir kelimede kendini belli eder.

Herkes konuşabilir.Herkes tepki verebilir.Herkes haklı olabilir.

Ama herkes edepli olamaz.

Çünkü edep; insanın nefsine rağmen gösterdiği zarafettir.

Öfke varken yumuşayabilmek,güç varken ölçülü kalabilmek,haklıyken bile kırmamayı seçebilmek…

İçinde bulunduğumuz Ramazan ayı, insanın içindeki bu teraziyi yeniden kurduğu bir mevsimdir.

Sadece sofraların değil, kalplerin de hafiflediği bir zaman dilimi…

Açlık; insana acziyetini hatırlatır.Susuzluk; sabrın değerini öğretir.

Beklemek; aceleciliğin içindeki taşkınlığı törpüler.

Ramazan; insanın kendine çekidüzen verdiği,kendi iç mahkemesinde yeniden muhasebe yaptığı bir aydır.

İnsanın asıl terbiyesi, kalabalık önünde değil; yalnızken başlar.

Kimsenin görmediği yerde ölçüyü koruyabiliyorsak,işte orada edep vardır.

Toplumlar yüksek binalarla değil, yüksek ahlakla ayakta kalır.

Sözün ucuzladığı, saygının inceldiği, sabrın azaldığı bir çağda edep, en kıymetli miras hâline gelir.

Çünkü edep; insanın içindeki ışığı koruma biçimidir.

Kibir o ışığı söndürür.Hırs karartır.

Gösteriş bulanıklaştırır.

Ama edep, o ışığı berrak tutar.

Ramazan bize şunu hatırlatır:

İnsan, aç kalınca değil; ölçüsünü kaybedince yoksullaşır.Asıl zenginlik; nefsine söz geçirebilmektir.

Edep, bir süs değildir.

Bir zırh da değildir.

Edep; insanın karakterine işlenmiş bir asalettir.

Ve belki de bu çağda en büyük direniş,yüksek sesle değil;

vakur bir edayla, ölçüyü kaybetmeden yaşamaktır.

Çünkü edep, insanın kendine gösterdiği saygıdır.

Kendine saygısı olan ise,dünyaya da saygılı olur.

İsmail ACAR

22.02.2026