Bazı insanlar hayatımıza sadece uğrar. Bazıları ise biz fark etmeden iz bırakır. Kimi yükümüzü hafifletir, kimi omuzlarımıza yeni yükler ekler. Belki de insanın gerçek karakteri, kendi yürüdüğü yoldan çok, başkasının yoluna nasıl davrandığında ortaya çıkar.
Hayat, uzun bir yol değil aslında… Birbirimizin yolundan geçtiğimiz kısa bir misafirlik.
Kimi bir tebessüm bırakır ardında, kimi kırgınlık… Kimi varlığıyla bir kapıyı aralar, kimi sessizce kapatır. Yıllar sonra isimler unutulur belki ama insanın bir insanda bıraktığı his kolay kolay silinmez.
Ne gariptir ki bazen en ağır yükleri omuzlarımız değil, birbirimize yüklediğimiz duygular taşır.
Bir bakışla cesareti kırılan insanlar vardır. Bir cümle yüzünden hayallerini erteleyenler… Sadece anlaşılmayı beklediği hâlde yargılananlar… Ve belki de en acısı, yürümeye çalışan birinin önüne görünmez duvarlar örülmesidir.
Oysa hayatın kendisi zaten yeterince yorucudur.
Sabah umutla başlayan nice insan, akşam yorgunluğunu sadece yaptığı işten değil, karşılaştığı insanlardan da taşır. Çünkü bazen bir engel taş değildir; kibirdir, kıskançlıktır, bencilliktir. Bazen de “Ben yapamadım, o da yapamasın.” düşüncesidir.
Belki de bu dünyada en zor şey, iyi bir insan olmak değil; iyiliğini şartlara göre değiştirmemektir.
İnsan çoğu zaman söyledikleriyle değil, yapmadıklarıyla iz bırakır. Tutmadığı bir el… Açmadığı bir kapı… Esirgediği bir destek… Geciken bir teşekkür… Bazen bunların hiçbiri kötü niyetle yapılmaz ama bir insanın hayatında derin izler bırakmaya yeter.
İyilik dediğimiz şey aslında büyük fedakârlıklar istemiyor. Bazen sadece birinin yürüdüğü yolu daraltmamak yetiyor. Çünkü herkes kendi içinde görünmeyen bir mücadele veriyor. Kimsenin yükünü tam olarak bilmiyoruz. O hâlde kimsenin yüküne yeni bir yük eklemeye de hakkımız olmamalı.
Hayatın sonunda ne kadar servet biriktirdiğimiz, kaç makam gördüğümüz ya da kaç alkış aldığımız unutulacak. Ama bir insanın yolunu açıp açmadığımız, düştüğünde el uzatıp uzatmadığımız, umut olup olmadığımız unutulmayacak.
Çünkü iyilik, çoğu zaman büyük işler yapmak değildir. Bazen sadece birinin önüne taş koymamaktır.
Hayat zaten yeterince zor…Birbirimizin yükünü artıracak kadar uzun değil ömrümüz.
İnsan, insana zor olmamalı.Engel olmamalı.Yük olmamalı.
Yol olmalı…Kapı olmalı…Umut olmalı…
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra isimleri unutulur. Ama bir zamanlar yolumuzu kolaylaştırdıkları, yükümüzü hafiflettikleri ve kalbimize dokundukları hiç unutulmaz.
Ve belki de bu dünyada geriye kalacak en değerli miras; sahip olduklarımız değil, dokunabildiğimiz hayatlar olacaktır.
İsmail ACAR
29.06.2026
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Web.tv
İsmail Acar
Birbirimizin Yolundan Geçerken
Birbirimizin Yolundan Geçerken
Bazı insanlar hayatımıza sadece uğrar. Bazıları ise biz fark etmeden iz bırakır. Kimi yükümüzü hafifletir, kimi omuzlarımıza yeni yükler ekler. Belki de insanın gerçek karakteri, kendi yürüdüğü yoldan çok, başkasının yoluna nasıl davrandığında ortaya çıkar.
Hayat, uzun bir yol değil aslında… Birbirimizin yolundan geçtiğimiz kısa bir misafirlik.
Kimi bir tebessüm bırakır ardında, kimi kırgınlık… Kimi varlığıyla bir kapıyı aralar, kimi sessizce kapatır. Yıllar sonra isimler unutulur belki ama insanın bir insanda bıraktığı his kolay kolay silinmez.
Ne gariptir ki bazen en ağır yükleri omuzlarımız değil, birbirimize yüklediğimiz duygular taşır.
Bir bakışla cesareti kırılan insanlar vardır. Bir cümle yüzünden hayallerini erteleyenler… Sadece anlaşılmayı beklediği hâlde yargılananlar… Ve belki de en acısı, yürümeye çalışan birinin önüne görünmez duvarlar örülmesidir.
Oysa hayatın kendisi zaten yeterince yorucudur.
Sabah umutla başlayan nice insan, akşam yorgunluğunu sadece yaptığı işten değil, karşılaştığı insanlardan da taşır. Çünkü bazen bir engel taş değildir; kibirdir, kıskançlıktır, bencilliktir. Bazen de “Ben yapamadım, o da yapamasın.” düşüncesidir.
Belki de bu dünyada en zor şey, iyi bir insan olmak değil; iyiliğini şartlara göre değiştirmemektir.
İnsan çoğu zaman söyledikleriyle değil, yapmadıklarıyla iz bırakır. Tutmadığı bir el… Açmadığı bir kapı… Esirgediği bir destek… Geciken bir teşekkür… Bazen bunların hiçbiri kötü niyetle yapılmaz ama bir insanın hayatında derin izler bırakmaya yeter.
İyilik dediğimiz şey aslında büyük fedakârlıklar istemiyor. Bazen sadece birinin yürüdüğü yolu daraltmamak yetiyor. Çünkü herkes kendi içinde görünmeyen bir mücadele veriyor. Kimsenin yükünü tam olarak bilmiyoruz. O hâlde kimsenin yüküne yeni bir yük eklemeye de hakkımız olmamalı.
Hayatın sonunda ne kadar servet biriktirdiğimiz, kaç makam gördüğümüz ya da kaç alkış aldığımız unutulacak. Ama bir insanın yolunu açıp açmadığımız, düştüğünde el uzatıp uzatmadığımız, umut olup olmadığımız unutulmayacak.
Çünkü iyilik, çoğu zaman büyük işler yapmak değildir. Bazen sadece birinin önüne taş koymamaktır.
Hayat zaten yeterince zor…Birbirimizin yükünü artıracak kadar uzun değil ömrümüz.
İnsan, insana zor olmamalı.Engel olmamalı.Yük olmamalı.
Yol olmalı…Kapı olmalı…Umut olmalı…
Çünkü bazı insanlar gittikten sonra isimleri unutulur. Ama bir zamanlar yolumuzu kolaylaştırdıkları, yükümüzü hafiflettikleri ve kalbimize dokundukları hiç unutulmaz.
Ve belki de bu dünyada geriye kalacak en değerli miras; sahip olduklarımız değil, dokunabildiğimiz hayatlar olacaktır.
İsmail ACAR
29.06.2026